I stumbled upon this story just out of the whim one day. It was part of a website where one single story is translated into many languages. One of the languages that this story was translated into was Kapampangan (which is the language spoken in my native province of Pampanga). To my surprise, the story was also translated into Baybayin which got me thinking that this story should also be translated into Kulitan (the Kapampangan script). And before you know it, this rendering came as a result of that.
(Just a precaution to anyone who might not know the basics of Kulitan, this writing system is usually read from right to left and top to bottom. )
Here's the Kapampangan, Tagalog and, English translation of the Kulitan text in Latin. Have fun reading!
(Kapampangan)
Ing Pipit
Kanita, atin yang pugad ing pipit king metung a malating garahe. Inyang ding pengaring pipit sinulapu la bang kanitang manintung apangan, melakwan la ring mangalating pipit.
Ali miglambat minuli ya ing igpa da ring pipit.
“Nanung milyari keni? Ninu ing menasakit kekayu? Bakit kayu mangatakutan?”
“Rugu ku, Tatang, nandin mu, ating dinatang a malignu! Makatakut at mabangis ya ing lupa na. Linawe ne ning mandagul nang mga mata ing kekatamung pugad. Inya mengatakut kami!”
“Makanita”, ana ning igpang pipit, “nokarin ya minta?”
“Keta, banda keta ya minta.”
“Maninaya kayu keni”, ana ning igpang pipit. “Panalukyan ke, e na kayu migaganaka, mga mangalating pipit. Yaku ing bahala kaya.” Ali miglambat, sinulapu ya bang panalukyan ing malignu. Inyang migkurba ya king kanto, metung a leon ing ikit nang maglakad karin.
Oneng ali ya mengatakutan ing pipit. Dinugpa ya king gulot na ning leon at mig-umpisa neng kimwanan iti. “Bakit ka dinayo king kekaming pugad at menakut karing kanakung inakay?”
Ali ne pinansin ning leon at migpatuloy mu king pamaglakad na. Lalu yang mimwa ing pipit at lalu yang migtatalak. “Ala kang karapatang munta karin. Iting sasabyan ku keka, ali na ka mibabalik karin nung ali ating marok a malyari keka. E ku buring gawan iti”, ana ning pipit habang itatas ne ing kayang bitis, “oneng pakliyan daka butol nung mibalik kang pasibayu karin!
”Kayari na ita sinulapu ya pauli ing igpang pipit king pugad na.
“O, hayan mga anak, tirwanan ko neng liksiyon. Ali na na kayung pasibayung gulwan pa.”
(Tagalog)
Ang Pipit
Dati ay may pugad ang pipit sa isang munting garahe. Ng ang magulang na pipit ay lumipad upang humanap ng makakain ang mga inakay ay naiwang nag-iisa.
Hindi nagtagal ang amang pipit ay dumating.
“Anong nangyari dito? Sino ang nanakit sa inyo, bakit kayo nahihintakutan?”
“O amang pipit, may dumating na mamaw kanina lang. Nakakatakot mabangis at nakaka sindak ang mukha niya. Tinitigan ng nanlilisik niyang mga mata ang ating pugad. Kaya takot na takot kami.”
“Ganoon ba,” sabi ni Amang pipit, “saan siya nagpunta?”
“Doon sa banda roon siya nagtungo.”
“Maghintay kayo dito,” sabi ng Amang Pipit, “Susundan ko siya. Huwag na kayong mag-alala mga inakay. Ako ang bahala sa kanya. Hindi nagtagal ay lumipad siya para sundan ang mamaw. Pag liko niya sa kanto, ay isang leon ang nakita niyang naglalakad doon.
Subalit hindi natakot ang pipit. Humapon siya sa likod ng leon at nagsimulang pagalitan ito. “Bakit ka dumayo sa aming pugad at nanakot sa aking mga inakay?”
Hindi siya pinansin ng leon na nagpatuloy sa paglalakad.
Lalong nagngalit ang pipit at lalong nagtatalak. “Wala kang karapang pumunta doon. Sinasabi ko sa iyo, huwag na huwag kang babalik doon dahil kung hindi ay may masamang mangyayari sa iyo. Ayokong gawin ito” sabi ng pipit, habang tinataas niya ang kanyang paa, “pero babalian kita ng buto sa isang sag lit lang sa sandaling bumalik ka doon!
”Pagkatapos ay lumipad pabalik ang amang pipit sa pugad niya.
“O, hayan mga anak, tinuruan ko na siya nang leksiyon. Hindi na niya kayo muling gagambalain pa.”
(English)
The Wren
The wren used to have his nest in the car shed. Once the old ones had both flown out—they had wanted to get something to eat for their young—and had left the little ones all alone.
After a while, Father Wren returns home.
“What’s happened here?” he says. “Who harmed you, children? You are all terrified!”
“Oh, Dad,” they say, “some big bogeyman came by just now. He looked so fierce and horrible! He stared into our nest with his big eyes. That scared us so!”
“I see,” Father Wren says, “where did he go?”
“Well,” they say, “he went down that way.”
“Wait!” Father Wren says, “I’ll be after him. Don’t you worry now, children. I’ll get him.” Thereupon he flies after him.
When he comes around the bend, it is the lion who is walking along there.
But the wren is not afraid. He alights on the lion’s back and starts scolding him. “What business do you have coming to my house,” he says, “and terrifying my children?!
The lion pays no attention to it and keeps walking.
That makes the little loud-mouth berate him even more fiercely. “You have no business being there, I tell you! And if you come back,” he says, “well, then you’ll see! I don’t really want to do it,” he says and finally lifts one of his legs, “but I’d break your back with my leg in a second!
”Thereupon he flies back to his nest.
“There you go, children,” he says, “I’ve taught that one a lesson. He won’t be back.”